..به امید روزی که دیگر هیچ درختی طعمه ی حریق نگردد

     آیا چنین روزی خواهد آمد؟ آیا فرهنگ ما به آن نقطه خواهد رسید، که نابودی هر درخت تیشه ای است به ریشه ی جامعه ی بشری؟

نمی دانم آیا چنین روزی خواهد آمد، یا نه.. آیا عمر ما کفاف خواهد داد؟    

  بدون شک روزی این را درک خواهیم کرد؛چه خوب بود این مسأله قبل از آن باشد که کار از گذشته و دیگر راه بازگشتی باقی نمانده باشد..

  آتش سوزی در جنگل ها را جّدی بگیریم .. ریه های زمین در حال نابودی است..

  فرشتگان نگهبان درختان را آزار ندهیم؛ زندگی حیات وحش را نابود نکنیم..  بازسازی این  اکوسیستم سال ها وقت نیاز دارد؛شاید هر گز مثل روز اول احیا نشوند.

  نفرین آیندگان را به جان نخریم؛بیابان زایی ساده است بیایید بیابان زدایی کنیم..

دستی چرکین و سیاه

دلی تاریک وبی احساس

پاهایی زندانی در دهان کفش هایی سیاه..

باز

 نعره

فریاد

آه!

دود

 آتش..

کباب شدن جوجه کلاغی کوچک و سیاه!

قهقه های مستانه...

کوه هایی عریان

بچه لاک پشتی تنها...